سفارش تبلیغ
صبا
امّا حقّ شما برمن . . . این است که به شما بیاموزم تا نادانی نکنید و ادب آموزم تا بدانید . [امام علی علیه السلام]

سات روآر دره ی ابر

حتی اگه شب رو دیر خوابیدی ، صبح زود بیدار شو !
زیر بارون راه برو ، نترس از خیس شدن !
هر چند وقت یه بار یه نقاشی بکش !
توی حموم آواز بخون ، آب بازی کن ، چه اشکالی داره ؟!

بی مناسبت کادو بخر ! بگو این توی ویترین برای تو بود !
در لحظه دست دادن به یه دوست ، دستش رو فشار بده !

لباس های رنگی بپوش !
آب نبات چوبی لیس بزن !
نوزاد فامیل رو بغل کن !
عکسات رو با لبخند بگیر !

بستنی قیفی بخور !
زیر جمله های قشنگ یه کتاب خط بکش !
به کوچیکتر ها سلام کن !
تلفن رو بردار و به دوست های قدیمیت زنگ بزن !

برو دریا ، شنا کن !
هفت تا سنگ بنداز تو دریا و هفت تا آرزو کن !
به آسمون و ستاره ها نگاه کن !
چای بخور ، برای دیگران هم چای دم کن !

جوراب های رنگی بپوش !
خواب ببین !
شعر بگو !
خاطرات قشنگ رو بنویس !

بالا بلندی ، وسطی بازی کن !
قاصدک ها رو بگیر و آرزو کن و فوتشون کن !
خواب بد دیدی بپر ، حتما یه لیوان آب بخور !


باغ وحش برو ، شهربازی ، چرخ و فلک سوار شو !
جمعه ها کوه برو ، هر جاش که خسته شدی ، یه ذره دیگه ادامه بده !
نون خامه ای بخر و با لذت بخور !

قبل خواب کارای روزت رو مرور کن !
هیچ وقت خودت رو به مردن نزن !
نفس های عمیق بکش !

به دردو دل دیگران با دقت گوش بده !
سوار تاکسی شدی بلند سلام کن !


چون ...

هر جا وایستی ، مردی !!
زنده باش ، زندگی کن !

برای زنده موندن از داشته هات غافل نشو !
قدر همشون رو بدون ، بگذار زندگی از اینکه تو زنده ای ، به خودش ببالد !

و در آخر : روزمره گی ، عین مردن است !

و برای فرار از روزمرگی لازم است به تجاربی بپردازیم که ما را از (روزمرگی) رها کند و باعث شود که به (بودن) فکر کنیم...




خسرو محمدی ::: جمعه 90/11/7::: ساعت 1:10 صبح

راستش همه می گن عرض زندگی از طول اون مهمتره، من می گم هردو مهمه، ولی ارتفاع زندگی از اون دوتا مهمتره، و اون چیزی که می تونه باعث ارتفاع پیدا کردن زندگی بشه، هم طوله و هم عرض زندگی. درحقیقت بدون وجود طول و عرض زندگی نمی تونیم ارتفاع بگیریم، نمی تونیم اوج بگیریم. زندگی هست تا ما به اوج برسیم، اوج بگیریم، راستی تا حالا در زندگیتون « اوج »  رو تجربه کردین...؟




خسرو محمدی ::: دوشنبه 90/10/5::: ساعت 2:33 عصر

پا به پای کودکی هایم بیا             کفش هایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن             باز هم با خنده ات اعجاز کن

پا بکوب و لج کن و راضی نشو         با کسی جز عشق همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر         عاقلی را یک شب از یادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی         با همان چادر نماز پولکی

طعم چای و قوری گلدارمان         لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری از جنس باران داشتیم         در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره دنیای ما             قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادربزرگ         ماجرای بزبز قندی و گرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت         خنده های کودکی پایان نداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود     ثروت هر بچه قدری تیله بود

ای شریک نان و گردو و پنیر !         همکلاسی ! باز دستم را بگیر

مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست         آن دل نازت برایم تنگ نیست ؟

حال ما را از کسی پرسیده ای ؟         مثل ما بال و پرت را چیده ای ؟

حسرت پرواز داری در قفس؟         می کشی مشکل در این دنیا نفس؟

سادگی هایت برایت تنگ نیست ؟         رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست ؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟         آسمان باورت مهتابی است ؟

هرکجایی شعر باران را بخوان         ساده باش و باز هم کودک بمان

باز باران با ترانه ، گریه کن !         کودکی تو، کودکانه گریه کن!

ای رفیق روزهای گرم و سرد         سادگی هایم به سویم باز گرد!

شاعر؟




خسرو محمدی ::: دوشنبه 90/10/5::: ساعت 2:26 عصر